Recover
Recover
single channel video
12 mins
2017
single channel video
12 mins
2017
My film Recover began as an act of pure observation. The protagonist was filmed without his knowledge at first—I was simply drawn to the mysterious, almost hypnotic movement unfolding in the water.
Only a year later, after finding him again and receiving his permission, I learned he was practicing so-called “Qayaq rolls.”
What I had witnessed, however, transcended technique. It appeared meditative, ritualistic—a merging of body and vessel. In each motion, he seemed to disappear and return, overturning himself and recovering again. In this repeated immersion and resurfacing I saw a poetic exploration of the fragile boundary between life and death. A balancing act. A quiet struggle. A ritual. Almost a dance.
The film’s use of slow motion heightens this perception, allowing each gesture to unfold with intention and weight. Movement becomes language. Time stretches. The physical act transforms into something symbolic.
As the main character is practising his rolls, he literally 'overthrows himself' and then has to 'recover himself'. A self inflicted 'falling' and 'getting up' again. A practise for life. Carried out in such precision, like a ritualistic dance with an intense focus.
Music plays a central role in this transformation. The work of Yom shapes the film’s emotional rhythm, turning the protagonist’s movements into something resembling a performance—fluid, expressive, and deeply felt. The sound does not accompany the image; it animates it.
I often describe my films as visual poetry—and here, that idea fully crystallizes. The images speak in motion, while the music becomes their voice.
Thank you Hitoshi Maida. Thank you Yom. Singapore 2017.
In het Nederlands;
Recover begon als een daad van pure observatie. De protagonist werd in eerste instantie gefilmd zonder dat hij het wist—ik werd aangetrokken door een eenzame figuur in het water, verwikkeld in een mysterieuze, bijna hypnotiserende beweging.
Pas een jaar later, nadat ik hem opnieuw had gevonden en zijn toestemming had gekregen, ontdekte ik dat hij zogenaamde “Qayaq rolls” aan het oefenen was.
Wat ik had waargenomen, ging echter verder dan techniek. Het voelde meditatief, ritueel—een versmelting van lichaam en vaartuig. In elke beweging leek hij te verdwijnen en weer terug te keren, zichzelf omverwerpend en zich opnieuw herstellend. In deze herhaalde onderdompeling en wederopkomst zag ik een poëtische verkenning van de fragiele grens tussen leven en dood: een evenwichtsoefening, een stille strijd, een ritueel—bijna een dans.
Terwijl hij zijn rollen oefent, werpt hij zichzelf letterlijk omver en moet hij zichzelf opnieuw herstellen. Een zelfgekozen vallen en weer opstaan. Een oefening voor het leven. Uitgevoerd met precisie en intense concentratie, ontvouwt het zich als een rituele choreografie.
Het gebruik van slow motion versterkt deze beleving, waardoor elke beweging gewicht en intentie krijgt. Beweging wordt taal. Tijd rekt zich uit. De fysieke handeling transformeert in iets symbolisch.
Muziek speelt een centrale rol in deze transformatie. Het werk van Yom bepaalt het emotionele ritme van de film en maakt van de bewegingen van de protagonist een vloeiende, expressieve performance. Het geluid begeleidt het beeld niet; het bezielt het.
Ik beschrijf mijn films vaak als visuele poëzie—en hier kristalliseert dat idee volledig. De beelden spreken door beweging, terwijl de muziek hun stem wordt.
Met dank aan Hitoshi Maida en Yom.
Singapore, 2017.
Recover begon als een daad van pure observatie. De protagonist werd in eerste instantie gefilmd zonder dat hij het wist—ik werd aangetrokken door een eenzame figuur in het water, verwikkeld in een mysterieuze, bijna hypnotiserende beweging.
Pas een jaar later, nadat ik hem opnieuw had gevonden en zijn toestemming had gekregen, ontdekte ik dat hij zogenaamde “Qayaq rolls” aan het oefenen was.
Wat ik had waargenomen, ging echter verder dan techniek. Het voelde meditatief, ritueel—een versmelting van lichaam en vaartuig. In elke beweging leek hij te verdwijnen en weer terug te keren, zichzelf omverwerpend en zich opnieuw herstellend. In deze herhaalde onderdompeling en wederopkomst zag ik een poëtische verkenning van de fragiele grens tussen leven en dood: een evenwichtsoefening, een stille strijd, een ritueel—bijna een dans.
Terwijl hij zijn rollen oefent, werpt hij zichzelf letterlijk omver en moet hij zichzelf opnieuw herstellen. Een zelfgekozen vallen en weer opstaan. Een oefening voor het leven. Uitgevoerd met precisie en intense concentratie, ontvouwt het zich als een rituele choreografie.
Het gebruik van slow motion versterkt deze beleving, waardoor elke beweging gewicht en intentie krijgt. Beweging wordt taal. Tijd rekt zich uit. De fysieke handeling transformeert in iets symbolisch.
Muziek speelt een centrale rol in deze transformatie. Het werk van Yom bepaalt het emotionele ritme van de film en maakt van de bewegingen van de protagonist een vloeiende, expressieve performance. Het geluid begeleidt het beeld niet; het bezielt het.
Ik beschrijf mijn films vaak als visuele poëzie—en hier kristalliseert dat idee volledig. De beelden spreken door beweging, terwijl de muziek hun stem wordt.
Met dank aan Hitoshi Maida en Yom.
Singapore, 2017.
